Święci Pańscy. Podkarpaccy. to program poświęcony kultowi świętych obecnemu w liturgii oraz w tradycji ludowej regionu. Projekt ukazuje, w jaki sposób postacie świętych – czczone w Kościele powszechnym – zakorzeniły się w duchowości Podkarpacia, znajdując wyraz w pieśni, modlitwie i wspólnotowym śpiewie.
Od średniowiecza hymny ku czci świętych stanowiły istotną część repertuaru chorałowego i paraliturgicznego. W kolejnych stuleciach ich treści przenikały do śpiewników diecezjalnych i parafialnych, a także do lokalnych form pobożności. W regionach takich jak Podkarpacie kult patronów – zarówno ogólnokościelnych, jak i szczególnie czczonych lokalnie – zachował wyraźny, żywy charakter.
Program obejmuje:
- chorałowe hymny do świętych Pańskich,
- utwory ze średniowiecznych manuskryptów,
- pieśni tradycyjne z regionu Podkarpacia i innych części Polski.
Układ repertuaru prowadzi od najstarszych form liturgicznych ku pieśniom utrwalonym w śpiewnikach i tradycji ustnej, tworząc spójną opowieść o obecności świętych w życiu wspólnoty.
Repertuar oparty jest na historycznych rękopisach oraz drukach kościelnych:
- Codex Calixtinus XII w., Santiago de Compostela, Hiszpania.
- Laudario di Cortona XIII w., Asyż, Włochy.
- Śpiewnik kościelny, X. M. M. Mioduszewski, 1838 r.
- Śpiewnik wrocławski 1865
- Śpiewnik pelpliński 1886
- Melodyje do zbioru pieśni nabożnych kat., Pelplin 1907
- Śpiewnik Diecezji Krakowskiej 1927
- Śpiewnik kościelny ks. Jana Siedleckiego, wyd. 1982 r. w Opolu
- Święty Franciszek Seraficki w pieśni, zebrał O. Floryan z Haczowa (Kapucyn), wyd. 1901 r. w Krakowie
Zestawienie źródeł średniowiecznych z późniejszymi śpiewnikami diecezjalnymi pozwala ukazać ciągłość repertuaru oraz jego zakorzenienie w lokalnej tradycji.
Projekt realizowany jest w formie koncertów, warsztatów oraz spotkań śpiewaczych. Wykonania mogą przybrać charakter uroczysty – z zachowaniem stylu chorałowego i towarzyszeniem dawnych instrumentów – bądź formę wspólnotową, sprzyjającą wspólnemu śpiewowi uczestników.
Święci Pańscy. Podkarpaccy. ukazują, że kult świętych nie jest jedynie wspomnieniem historycznym, lecz elementem żywej tradycji. Połączenie źródeł liturgicznych z przekazem regionalnym tworzy program zakorzeniony w historii, a zarazem bliski współczesnej wspólnocie.