Rozmowy cukrowe to program poświęcony staropolskiej liryce miłosnej oraz muzyce dworskiej dawnej Europy. Tytuł – zaczerpnięty z języka epoki – przywołuje świat kunsztownych dialogów, poetyckich zalotów i retorycznych sporów o miłość, wierność i zazdrość. Projekt odsłania kulturę słowa i dźwięku, w której uczucie wyrażane było z elegancją, a zarazem z wyraźnym porządkiem formy.
Renesans i wczesny barok przyniosły rozwój liryki osobistej, łączącej refleksję moralną z subtelną grą emocji. Poezja i muzyka funkcjonowały w ścisłym związku – tekst stawał się pieśnią, a taniec dopełniał jej wyrazu. Dwory Rzeczypospolitej pozostawały w żywym kontakcie z kulturą Francji, Włoch i Hiszpanii, co znajduje odbicie w repertuarze wokalnym i tanecznym epoki.
Na program składają się:
- O miłości, złości i zazdrości – liryka staropolska w opracowaniach muzycznych
- pieśni oraz taneczne pląsy dworów Polski i Europy
Zestawienie utworów refleksyjnych z żywiołowymi formami tanecznymi tworzy obraz świata, w którym sztuka była naturalnym elementem życia towarzyskiego i obyczajowego.
Repertuar oparty jest na historycznych rękopisach i zbiorach:
- poezje Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, Melchiora Pudłowskiego, Adama Lewandowica Strzeżowczyka oraz Adama Władysławiusza
- rękopisy Biblioteki Jagiellońskiej i Biblioteki Ossolińskich (poł. XVII w.)
- zbiór Piękna i wesoła uciecha (koniec XVII w.)
- zbiór Rozmowa młodzieńca z panną (1607)
- zbiór Mikołaja Grudzińskiego (1636-1704)
- staropolskie kancjonały XVI–XVII w.
- Manuskrypt Gdański (4032) – tańce polskie z I poł. XVIII w. z kolekcji J.H. Dahlhoffa
- Orchésographie Thoinot Arbeau (Francja)
- Cancionero Musical de Palacio (Hiszpania)
Tak szerokie zaplecze pozwala zestawić repertuar polski z europejskim kontekstem stylistycznym, ukazując wzajemne inspiracje i wspólne formy wyrazu.
Projekt realizowany jest w formie koncertów oraz prezentacji z komentarzem historycznym i literackim. Wykonania odbywają się z towarzyszeniem historycznych instrumentów, z uwzględnieniem stylu właściwego epoce. W wersji rozszerzonej możliwe jest wprowadzenie elementów tanecznych, ilustrujących charakter dawnych pląsów dworskich.
Rozmowy cukrowe ukazują dawną kulturę jako świat harmonii między słowem, muzyką i ruchem. Program buduje przemyślaną całość – od refleksyjnej liryki po taneczny finał – pokazując, że uczucia, choć wyrażane językiem minionych epok, pozostają bliskie współczesnemu odbiorcy.